ไม่ต่างกันเลย

กว่าจะรู้ตัวตอนนี้เราก็เดินทางมาถึงปลายทางอีกเส้นหนึ่ง
ถนนเส้นนี้คงไม่ได้เป็นถนนเส้นสุดท้ายที่เราจะเคลื่อนที่ไปตราบที่ตอนนี้เรายังหายใจ
ยังมีถนนอีกแปดหมื่นพันแสนล้านให้เลือกเดิน
ยังไม่ทันได้พักก็ต้องเดินต่อ
ยังไม่ทันได้เหนื่อยก็ต้องเดินไป
ไม่มีอะไรง่ายๆในขณะที่ก็ไม่มีอะไรที่ยากมากมาย
สิ่งที่อยากทำกับสิ่งที่ต้องทำ
วันเวลาผันผ่านไป
ภาพวันวานกลับกลายเป็นภาพฝันรวดเร็วกว่า
ชีวิตเราลึกและซึ้งเกินทำความเข้าใจได้
จะทำเช่นไรเมื่อสิทธิที่สัตว์มนุษย์มีเป็นเพียงการดำรงตนอยู่อย่างผิวเผินคล้ายฝุ่นละออง
เรามีตัวตนอยู่จริง
หรือไม่มีสิ่งใดมีจริงอยู่บนโลกรีๆนี้
แล้วเราเป็นใครถ้าเราไม่มีอยู่ไอ้ที่นั่งประสาทแดกอยู่นี่คืออะไร
โดยกมลสันดานเบื้องลึกเราแสวงหาการถูกยอมรับว่าเราอยู่หรืออย่างน้อยก็เคยอยู่ณ ที่แห่งนี้
ณ โลกใบนี้มีถนนอีกเป็นเจ็ดแสนแปดหมื่นห้าพ้นล้านให้เลือกเดิน
จะไปทางไหนดี
เลือกเดินไปเป็นผู้บ้าคลั่งผู้ยืนย่ำอยู่บนชีวิตอันโง่เขลา
หรือจะเลือกเดินไปเป็นผู้บ้าคลั่งผู้ย่ำยืนอยู่บนชีวิตอันเขลาโง่
ไม่ต่างกันเลย
สุดท้าย...คำตอบของผู้มีตัวตนและไร้ร่าง
ไม่ต่างกันเลย
แม้เราจะมีถนนอีกสามพันหกร้อยยี่สิบเอ็ดล้านให้เลือกเดิน
แต่เมื่อมันจบก็...
ไม่ต่างกันเลย
สุดท้ายไม่มีสิ่งใดต่าง
อยากทำอะไรก็ทำ
เพราะคิดอย่างเหี้ยๆก็ยังหลอกตัวเองไปว่าได้"ลอง"ทำมันแล้ว
ก่อนที่จะถึงสุดถนนแห่งชีวิตที่เราต่างจะได้เจอ




ไม่ต่างกันเลย...